کابل زیردریایی جدید متا با ظرفیت یک میلیون گیگابیت برثانیه
وبی کارت: کابل فیبر نوری جدیدی به طول 7٬000 کیلومتر در بستر اقیانوس اطلس کشیده می شود تا آمریکا و فرانسه را با سرعتی تا یک میلیون گیگابیت برثانیه (Gbps) به هم وصل کند. چنین ظرفیتی یعنی جابه جایی حدود 125 ترابایت داده در هر ثانیه، یا تقریباً 25 هزار فیلم HD با حجم تقریبی 5 گیگابایت. «پتال» نام این کابل است و متا، شرکت مادر فیس بوک و اینستاگرام، هزینه ی ساخت و بهره برداری از آنرا بر عهده می گیرد.
به گزارش وبی کارت به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، کابل مقرر است در سال ۲۰۲۹ وارد مدار شود و اولین کابلی باشد که ظرفیت پتابیتی را در مسافت های بین قاره ای ارایه می کند. نمایندگان متا در اطلاعیه ای اعلام نموده اند ظرفیت پتال دو برابر کابل های زیردریایی موجود با طول مشابه خواهد بود. به قول ی آنان، چنین پهنای باندی برای پخش هم زمان موسیقی توسط ۷۵ درصد جمعیت جهان کافی است.
مهم ترین نوآوری پتال در ساختار فیبر آن پنهان است. بیانیه ی متا می گوید پتال اولین سیستم ی تجاری کابل زیردریایی خواهد بود که از فناوری فیبر چندهسته ای بهره می گیرد. رشته های فیبر معمولی یک هسته دارند، اما هر رشته ی پتال دو هسته دارد و سیگنال های نوری در دو هسته در جهت های مخالف حرکت می کنند. یک رشته به تنهایی ظرفیتی را فراهم می آورد که در حالت عادی دو فیبر تک هسته ای می خواست.
ضخامت هر رشته تقریباً به اندازه ی یک تار موی انسان و برابر ۱۲۵ میکرومتر است. مهندسان متا توضیح داده اند پتال شامل ۲۴ جفت فیبر دو هسته ای خواهد بود. حاصل کار ۹۶ هسته ی فیبر جداگانه است و کابل می تواند داده ای معادل ۴۸ جفت فیبر معمولی را منتقل کند.
طراحی و ساخت کلی پروژه با شرکت ژاپنی NEC خواهد بود و سومیتومو الکتریک (Sumitomo Electric) خود فیبر را تامین می کند.
ادواردو ماتئو، مدیر ارشد راهبرد بخش شبکه های زیردریایی NEC، اظهار داشت: «دستیابی به ظرفیت پتابیت برثانیه در یک سیستم ی زیردریایی فراقاره ای، نقطه ی عطفی فناورانه در تاریخ مخابرات جهانی به حساب می آید.»
کابل های زیردریایی از حساس ترین لایه های زیرساخت اینترنت هستند. اتحادیه ی بین المللی مخابرات (ITU)، نهاد سازمان ملل برای فناوری های دیجیتال، سهم آنها را از ترافیک اینترنت جهان حدود ۹۹ درصد اعلام نموده است.
کشیدن هزاران کیلومتر کابل شیشه ای شکننده بر کف اقیانوس به خودی خود یک موفقیت مهندسی است. چالش بعدی هم کم اهمیت تر نیست. کابل باید پالس های ریز نور فروسرخ را که داده ها را حمل می کنند، در چنین فواصل عظیمی بدون افت عملکرد منتقل کند.
بطور معمول تکرارکننده ها (Repeaters) این وظیفه را انجام می دهند. تکرارکننده ها تقویت کننده هایی هستند که در فاصله های منظم در طول کابل نصب می شوند و با لیزر سیگنال های نوری را تقویت می کنند. نمایندگان متا می گویند کابل زیردریایی ای به طول پتال بطور معمول به حدود ۱۰۰ تکرارکننده نیاز دارد.
پتال تنها یکی از چند سرمایه گذاری متا در کابل های زیردریایی طی سالهای اخیر است. پیشتر ماریا در سال ۲۰۱۸، آمیتی در ۲۰۲۳ و آنجانا در ۲۰۲۵ به لیست پروژه های شرکت اضافه شدند. ماریا اولین کابل فیبر فراآتلانتیکی متا بود و ظرفیتی برابر ۱۹۲ ترابیت برثانیه داشت. بر همین اساس، پتال بیشتر از پنج برابر آن ظرفیت عرضه خواهد نمود.
به طور خلاصه، رشته های فیبر معمولی یک هسته دارند، اما هر رشته ی پتال دو هسته دارد و سیگنال های نوری در دو هسته در جهت های مخالف حرکت می کنند. کابل باید پالس های ریز نور فروسرخ را که داده ها را حمل می کنند، در چنین فواصل عظیمی بدون افت عملکرد منتقل کند.
منبع: webycard.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب